The OA er þáttaröð framleidd af Netflix sem erfitt er að skilgreina: þetta er svolítið science fiction, dass af fantasíu og slatti af mystery. Höfundar þáttanna eru Brit Marling, sem einnig leikur aðalhlutverkið, og Zal Batmanglij, sem einnig leikstýrir þáttaröðinni í heild sinni. Fyrir utan Brit Marling þá eru Jason Isaacs, Ian Alexander, Brandon Perea, Brendan Meyer, Patrick Gibson, Alice Krige, Phyllis Smith, Scott Wilson og Emory Cohen í aðalhlutverkum. Þetta er gríðarlega fjölbreyttur hópur leikara, börn sem og fullorðnir.
Án þess að fara of mikið ofan í einstök atriði þá vil ég benda á nokkra hluti. Þáttaröðin hefst in medias res, eða í miðri atburðarrás, og áhorfendur fá að sjá í gegnum myndbandsupptöku úr síma barns sem situr aftan í bíl að örvæntingarfull kona er hlaupandi úti á brú í umferðinni, að því er virðist í þeim hugleiðingum að svipta sig lífi. Hún klifrar yfir handrið brúarinnar og kastar sér niður án þess að hika og áhorfendur finna fyrir áhrifum barnsins þegar hvíslað er með skelfingu í ungri röddu: „she let go“. Þetta atvik setur tóninn fyrir það sem koma skal: atburðir gerast hratt og áhorfendur fá oft bara að sjá aðra hliðina af atvikum til þess að byggja upp spennu og að koma manni á óvart.
Þetta atvik setur tóninn fyrir það sem koma skal: atburðir gerast hratt og áhorfendur fá oft bara að sjá aðra hliðina af atvikum til þess að byggja upp spennu og að koma manni á óvart.
Konan á brúnni, söguhetjan í The OA, er hin 28 ára gamla Prairie Johnson (Brit Marling) sem hefur verið blind frá barnsárum en þegar hún birtist aftur þá hefur hún á einhvern hátt fengið sjón sína aftur. Ekki hefur sést til hennar í rúmlega 7 ár og greinilegt er að flestir héldu að hún væri látin. Augljóslega er mikill tími sem fer í að segja frá því sem gerðist þessi 7 ár, enda mikilvægur hluti þáttaraðarinnar, en maður fær samt svolítið á tilfinninguna að það sé ekki sagt frá nema brot af því sem gerðist í raun. Það er í rauninni ekki hægt að segja mikið meira án þess að fara ítarlega í söguna og bæta við spillum svo við förum ekki lengra með það hér að sinni.
Þegar hingað er komið þá er ekki annað hægt en að nefna Stranger Things því það sem kom svo ótrúlega vel út í þeirri frábæru þáttaröð féll algjörlega flatt í The OA. Fyrir mér einkenndist þáttaröðin af kjánahrolli yfir New Age áhrifunum sem gegnumsýrðu mikið af vísindaskáldskapnum, og það alls ekki á jákvæðann hátt. Niðurstaðan í þessu öllu saman er því miður ekki á jákvæðu nótunum: þetta er þáttaröð sem er vel framleidd, myndatakan er gríðarlega falleg og pælingin er skemmtileg en þetta er fyrirsjáanlegt á meðan að útfærslan, sagan og sumar ákvarðanir handritshöfunda m.t.t. þróunar og samræmis sögupersóna eru með öllu óskiljanlegar.