Í Wanderstop er ekki verið að biðja spilarann um að verða betri. Ekki hraðari, ekki skilvirkari, ekki stöðugt að fínstilla sjálfan sig eða fullkomna rútínuna. Þvert á móti spyr leikurinn hvað gerist þegar þú getur ekki lengur haldið áfram jafnvel þó þú viljir það meira en nokkuð annað.
Leikurinn vinnur markvisst gegn væntingum spilara sem eru vanir skýrri framvindu, umbunarkerfum og stöðugum framförum. Wanderstop setur tóninn snemma: hér er ekki verið að keppa, heldur að vera.
Alta er kynnt sem persóna sem hefur byggt sjálfsmynd sína á árangri, aga og stöðugri sjálfsfórn. Hún er vön því að skilgreina eigið gildi út frá afrekum og heldur áfram áfram af þeirri trú að næsti sigur, næsta þjálfun eða næsta átak muni laga það sem er að bresta. Leikurinn stillir henni upp gagnvart þessari hugsun án þess að útskýra hana beint og leyfir spilaranum að upplifa afleiðingarnar smám saman.
Wanderstop spyr ekki hvernig eigi að „laga“ persónuna heldur hvort það sé yfirhöfuð rétt spurning.
Í stað þess að segja sögu um einn ákveðinn atburð eða vendipunkt fjallar Wanderstop um ástand: hvað gerist þegar líkami og hugur eru keyrð áfram lengur en þeir þola. Ferðalag Altu til Wanderstop er ekki hefðbundið ævintýri eða markmiðadrifið verkefni, heldur afleiðing þess að hún getur einfaldlega ekki haldið áfram á sama hátt og áður.
Þessi nálgun gerir það að verkum að leikurinn fjallar ekki aðeins um kulnun sem hugtak heldur um þær hugmyndir og væntingar sem leiða til hennar. Wanderstop spyr ekki hvernig eigi að „laga“ persónuna heldur hvort það sé yfirhöfuð rétt spurning.
Hver stendur á bak við Wanderstop?
Wanderstop er þróaður af Ivy Road, nýju sjálfstæðu leikjafyrirtæki sem sameinar reynslu og nálganir þriggja áhrifamikilla höfunda í narratívri leikjahönnun. Þar á meðal er Davey Wreden, þekktur fyrir The Stanley Parable og The Beginner’s Guide, Karla Zimonja, sem var meðal lykilhöfunda Gone Home og vann einnig að BioShock 2: Minerva’s Den, ásamt tónskáldinu C418, sem er hvað þekktastur fyrir tónlistina í Minecraft. Leikurinn er gefinn út með stuðningi Annapurna Interactive.
Þessi samsetning endurspeglast skýrt í leiknum. Verk Wredens hafa fjallað um samband spilara við leikjakerfi, val og væntingar, á meðan Zimonja hefur lagt áherslu á rými, persónur og hversdagsleg augnablik sem bera merkingu án þess að vera dramatísk. Wanderstop sameinar þessar nálganir í leik sem er meðvitaður um eigin kerfi en jafnframt óvenju næmur fyrir tilfinningalegum undirtón.
Spilun og gangverk
Spilun í Wanderstop er viljandi einföld og byggir á endurtekningu daglegra verka. Spilarinn bruggar te, ræktar og safnar hráefnum, heldur utan um tebúðina og þjónar ferðalöngum sem koma við. Þetta ferli er hannað til að hægja á spilara frekar en að umbuna skilvirkni.
Milli þessara verkefna er lítið sem „þarf“ að gera. Hægt er að snyrta umhverfið, skreyta rýmið eða einfaldlega setjast niður og gera ekki neitt. Leikurinn umbunar ekki virkni fram yfir kyrrð og vinnur markvisst gegn vaxtar- og afrekahugsun sem margir leikir byggja á.
Úr leikjahönnunarsjónarhorni er þetta meðvituð ákvörðun: spilunin snýst ekki um að byggja upp eða hámarka heldur um að stoppa, endurtaka og vera.
Andrúmsloft og tónlist
Andrúmsloftið er einn af stærstu styrkleikum leiksins. Umhverfið er rólegt og hlýlegt, hannað til að skapa tilfinningu fyrir kyrrð frekar en spennu. Litapallettan er mjúk, hreyfingar hægar og rýmið sjálft hvetur spilarann til að hægja á sér, bæði bókstaflega og tilfinningalega.
Tónlistin styður þetta vel og er notuð af næmni. Hún er lágstemmd og oft nær ósýnileg, en breytist á lúmskan hátt í takt við persónur og samskipti, líkt og hver karakter beri með sér sína eigin hljóðmynd. Þögnin fær einnig að njóta sín og er notuð markvisst til að skapa rými fyrir íhugun.
Leikurinn treystir á andrúmsloft sitt til að halda athygli spilara, ekki með stórum augnablikum heldur með stöðugri, rólegri nærveru.
Persónur og samtöl (án spoilers)
Persónusköpun í Wanderstop fylgir hefð narratívra indie-leikja þar sem áherslan er á samræður og smáatriði fremur en dramatíska atburðarás. Samtölin eru skrifuð af næmni og oft með léttum húmor sem mildar þyngri þemu leiksins.
Samtalskerfið sjálft er sérstaklega áhugavert. Valmöguleikar breytast smám saman eftir því sem líður á leikinn og tónn svara þróast á eðlilegan hátt. Leikurinn leggur meiri áherslu á hlustun og nærveru en stjórn og í stað þess að knýja fram stórar ákvarðanir leyfir hann samtölunum að þróast á eigin forsendum.
Hönnun og frásögn
Einn áhugaverðasti þáttur Wanderstop er hvernig leikurinn notar leikjakerfi sem frásagnartæki. Hér er spilunin ekki aðeins leið til að miðla sögunni, það er sagan. Takmarkanir, endurtekning og skortur á hefðbundinni framvindu eru ekki hönnunargallar, heldur meðvituð ákvörðun sem styður við þemu leiksins.
Leikurinn útskýrir sig lítið og réttlætir ekki ákvarðanir sínar. Hann treystir því að spilarinn finni sjálfur tengslin milli spilunar og frásagnar, sem getur reynst krefjandi fyrir suma en skapar dýpri og eftirminnilegri upplifun fyrir aðra.
Heildarmat
Wanderstop vinnur markvisst gegn þeim væntingum sem oft fylgja hlýlegum og rólegum leikjum. Litadýrð, sérkennilegar persónur og heillandi tónlist eru ekki aðeins til skrauts, heldur notuð til að segja sögu sem krefst þess að spilarinn horfist í augu við óöryggi aðalpersónunnar og jafnvel sitt eigið.
Þetta er ekki bara leikur um kulnun, heldur um það hversu erfitt og sársaukafullt það getur verið að sleppa tökunum á varnaraðferðum sem einu sinni héldu okkur gangandi. Wanderstop spyr ekki hvernig við verðum betri heldur hvort við þurfum þess alltaf.
Einfalt en ánægjulegt tebúðar- og bruggkerfið skapar öruggt rými fyrir þessa íhugun. Spilunin er hæg, meðvituð og refsar ekki fyrir að hægja á sér. Í stað þess býður hún upp á upplifun sem situr eftir, jafnvel eftir að leiknum lýkur.
Þetta er ekki bara leikur um kulnun, heldur um það hversu erfitt og sársaukafullt það getur verið að sleppa tökunum á varnaraðferðum sem einu sinni héldu okkur gangandi.
Wanderstop er ekki fyrir alla og hann reynir ekki að vera það. Fyrir þá sem eru opnir fyrir óhefðbundinni spilun og meta narratíva leiki sem leyfa sér að vera óþægilega heiðarlegir er þetta eftirminnileg upplifun.
Eintak af leik í boði útgefanda.
Óhefðbundinn „cozy“ leikur sem notar hæga spilun og tebúðarstörf til að takast á við kulnun og óþægilega sjálfsskoðun.
Það góða
- Sterk og meðvituð leikjahönnun
- Þemu fléttuð inn í gameplay, ekki bara sögu
- Andrúmsloft, tónlist og hljóðmynd í frábæru jafnvægi
- Persónur og samtöl skrifuð af næmni
- Tebruggun og hversdagsleg verk sem virka tímabundið
Það slæma
- Hæg spilun sem mun ekki henta öllum
- Endurtekning getur orðið þreytandi til lengdar
- Lítil hefðbundin umbun eða framvinda